Μια ζωγραφιά

Η ακόλουθη ιστορία δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα παραμονές Χριστουγέννων.
σχολειο αγαπης.jpgΜια δασκάλα ζήτησε από τους μαθητές της τάξης της-παιδιά Πρώτης Δημοτικού – να ζωγραφίσουν αυτό που θα τους έκανε χαρούμενους και ευτυχισμένους την ημέρα  των Χριστουγέννων. Ήταν απόλυτα σίγουρη ότι θα ζωγράφιζαν γαλοπούλες, διάφορα ψωμιά, γλυκά και άλλες λιχουδιές ,που με μεγάλες θυσίες θα αγόραζαν οι γονείς τους για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα, επειδή το σχολείο της  βρισκόταν σε μια φτωχογειτονιά. Πράγματι έτσι έγινε.
Όμως ανάμεσα στις ζωγραφιές, η δασκάλα βρήκε μία που διέφερε  εντελώς  από όλες τις άλλες.
«Ποιο παιδί έκανε αυτή τη ζωγραφιά;» ρώτησε η δασκάλα.
Ένας μαθητής σήκωσε το χέρι του και είπε:
« Κυρία, δεν είναι ζωγραφιά. Είναι το περίγραμμα μιας παλάμης από ένα  χέρι!»
Το αγόρι που το είχε ζωγραφίσει σιωπούσε. Έτσι η δασκάλα έδωσε την ευκαιρία στα παιδιά της τάξης  να πουν τη γνώμη τους γι’ αυτό το σχεδίασμα.
«Νομίζω ότι αυτό είναι το χέρι του Θεούλη, που μας δίνει το φαγητό» είπε κάποιο κοριτσάκι.
«Είναι το χέρι αυτού που κατασκευάζει τα παιχνίδια, είπε ένα αγοράκι, γιατί έχει πολλές παραγγελίες από τον Αϊ- Βασίλη, τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές.»
Ύστερα από μια σειρά απαντήσεων τελικά  ο μαθητής που έκανε τη ζωγραφιά  σήκωσε δειλά το χεράκι του και είπε:
«Κυρία, αυτό το χέρι είναι το δικός σας!»
Τότε η δασκάλα θυμήθηκε, πόσες φορές είχε πάρει το μικρό αγόρι από το χέρι στα διαλείμματα…
«Αν έκανα το ίδιο και για τα υπόλοιπα παιδιά, διαλογίστηκε, ίσως αυτό να σήμαινε και για κείνα πολλά..»
«Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι το χέρι μου ήταν τόσο σημαντικό!» είπε η δασκάλα με συστολή.
«Κυρία, συνεχίστε να το  κάνετε και τον καινούργιο χρόνο» είπε το αγόρι ξεροκαταπίνοντας. «Το έχω ανάγκη. Θέλω να έχω το ίδιο δώρο και για τα επόμενα Χριστούγεννα!»
Paulo Coelho, Διασκευή από τα Πορτογαλικά