Έπιστολή προς πνευματικό τέκνο…

AgiosLoukas03Περὶ Λουκᾶ Κριμαίας καὶ Πῶς Πρέπει οἱ Γνήσιοι Όρθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ Τὸν Βλέπουμε

Ἀγαπητὲ μου …….,

Μοῦ ζήτησες νὰ σὲ πληροφορήσω στὸ θέμα τοῦ Λουκᾶ Κριμαίας καὶ ἐάν ἐμεῖς οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τὸν θεωροῦμε ἅγιον.

Πρῶτα, ἀδελφέ, πρέπει νὰ ποῦμε τὶ εἷναι «Ὁ Ἅγιος».

Ἡ ἁγιότης εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς παραμονῆς μας εἰς αὐτὸν τὸν κόσμο.  Ἡ Ἐκκλησία δείχνει ὀρισμένους ἄνθρώπους ποὺ κατόρθωσαν αὐτὸν τὸν σκοπό.  Πάντα θὰ ἦταν ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ καὶ οὐδέποτε ἐκτὸς ἐκκλησίας.

Ὑπάρχει νεοφανὴς τρέλα νὰ βροῦμε ἁγίους στὶς ἠμέρες μας.  Γιὰ κάποιο λόγο πιστεύουμε ὅτι αὐτοὶ οἱ νεοφανεῖς «ἅγιοι» θὰ μᾶς ἐκφράζουν καλύτερα.  Ἀπὸ ᾽κει καὶ πέρα δημιουργεῖται μία ὁμαδικὴ πλάνη πολλὲς φορὲς ἡ ὁποία δὲν ἔχει οὐδεμία σχέση μὲ τὴν πραγματικὴ εὐλάβεια πρὸς ἕναν ἅγιον.  Σοῦ ὑπενθυμίζω τὴν περίπτωση τῆς «Γεροντίσσης» Γαβριηλίας. Πρὶν ἀπὸ μερικὰ ἔτη ὁ κόσμος εἶχε ἀναβάσει  τὴν Γερόντισσα ἐκείνη πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὸν κάθε ἅγιον, ἕως ὅτου  μέλη ἀκόμα τῆς αὐτῆς τῆς κρατικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναγκάστηκαν νὰ ὁμολογήσουν ὅτι οἱ ἀπόψεις τῆς «Γεροντἰσσης» δὲν ἦσαν καθόλου Ὀρθόδοξες καὶ τὸτε ξεκίνησε νὰ ἐξαφανίζεται ἀπὸ τὸ διαδίκτυο ἡ «Γερόντισσα».

Οἱ ἐν ζωῇ ἅγιοι δὲν κάνουν τὸν εαὐτὸν τοὺς φημισμένον, ἀλλὰ μάλλον δουλεύουν τόσο μυστικῶς ποὺ δύσκολο κανεὶς θὰ καταλάβει ὅτι ἦσαν ἅγιοι.  Ἀγαποῦν τὴν ἀφάνεια οἱ Ἅγιοι καὶ κρύβουν τὴν ἀρετὴ τους.  Ἐπί τῶ πλεῖστον οἱ ἅγιοι εἶναι καταφρονημένοι διὰ βίου.

Μα ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε ποιοῦν θάυματα

Ἡ ἁγιωσύνη ἑνὸς ἀνθρώπου δὲν ἀποδειχνεῖται ἀπλῶς μὲ κάποια θαύματα.  Μποροῦμε νὰ ἀναφέραμε πολλὰ πατερικὰ κείμενα ποὺ μᾶς βεβαιώνει ὅτι καὶ κολασμένοι ἀκόμα φαίνουνται εἰς ἡμᾶς νὰ ποιοῦν θαύματα.  Ἀναφέρω ἐδὼ ἀπλῶς ἕνα κείμενο μὲ τὴν ἀπάντηση τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰουστίνου

«Ἐρώτησις ε΄. Eἰ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῶν αἱρετικῶν δυνάμεις ἐνεργοῦνται, οἷον νοσημάτων ἰάσεις καὶ πνευμάτων διωγμοὶ ἀκαθάρτων, καρπῶν γῆς φορὰ καὶ ἐλαίου ἀναβλύσεις, πῶς οὐκ ἀνάγκη ἐκ τούτων ἐν τῇ πλάνῃ βεβαιοῦσθαι ἐκείνους;

Ἀπόκρισις. Ὥσπερ τὸ ἀνατέλλειν τὸν ἥλιον ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχειν ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους οὐκ ἔστι βεβαιωτικὸν πονηρῶν καὶ ἀδίκων ἐν τῇ πονηρίᾳ καὶ ἀδικίᾳ ἀλλὰ παρασκευαστικὸν εἰς δικαίαν τιμωρίαν, οὕτως οὐκ ἔστι βεβαιωτικὸν τῶν αἱρετικῶν ἐν τῇ πλάνῃ τὸ ἐνεργεῖν τινας ἐν αὐτοῖς δυνάμεις. Eἰ γὰρ ἦν ἀπόδειξις καὶ σημεῖον εὐσεβείας τὸ ἐνεργεῖν δυνάμεις, οὐκ ἂν ὁ Κύριος ἀδοκίμους τε καὶ ἀναξίους τῆς πρὸς αὑτὸν οἰκειώσεως ἀπεφαίνετο τοὺς εἰρηκότας· Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; λέγων πρὸς αὐτούς· Oὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς, ἀποχωρεῖτε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν! Oὐκ εἰπών, διδάξας ἡμᾶς, ψωμίζειν καὶ ποτίζειν τὸν πεινῶντα καὶ διψῶντα, πολὺ μᾶλλον αὐτὸς τὰ ὅμοια ὧν ἐδίδαξεν ἡμᾶς ποιεῖ, σωρεύων πῦρ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν τῶν ἀξίως τὸν δωτῆρα τῆς πίστεως οὐκ ἐγνωκότων;» (P. G. 6, 1256)

Ἀλλὰ ξεκάθαρα διαβάζουμε εἰς τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον,

«Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Πολλοὶ ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ· Κύριε, Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; Καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν.» (κατὰ Ματθαῖον Κεφ. 7: 21-33).

 Τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι ὁ Ἅγιος πρέπει νὰ εἶναι βεβαίως πιστὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας.  Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὄρια.

Ποῦ ἦταν ἡ Ἐκκλησία στὶς ἠμέρες τοῦ Λουκᾶ Κριμαίας στὴν Σοβιετικὴ Ἔνωση;

Γνωρίζουμε ὅτι οἰ ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνος ἦταν ἐποχὴ ποὺ θὰ ἄρχιζε πάλι νὰ ταράζεται ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ αἰρέσεις.  Τὸ 1920 ἐκδόθηκε ἡ αἰρετικὴ ἐγκύκλιος τοῦ Πατριαρχεἰου Κωνσταντινουπόλεως ποὺ βάζει πλώρι γιὰ τὸν οἰκομενισμὸ καὶ γιὰ νὰ πετύχει ὁ οἰκομενισμὸς λέγει ἡ ἐγκύκλιος πρέπει νὰ ἔχει ἠ Ἐκκλησία ἐνιαίο ἠμερολόγιο μὲ τοῦς αἰρετικοὺς τῆς δύσεως (καὶ ἅς μὴν ἔχει μὲ τοὺς ἰδίους τοὺς Ὀρθοδόξους).  Ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως θὰ ἀπλώσει ἡ αἰρεσις τοῦ οἰκομενισμοῦ στὶς περισσότερες Ὀρθοδόξες χώρες.

Ἡ Ρωσία ἤδη εἶχε πέσει στὸν κομμουνισμὸν ἀπὸ τὸ 1917.

Στὴν Ρώσικὴ Ἐκκλησία, ἔγινε σχίσμα τὸ 1927.  Ὄχι μόνον ἀπλὸ σχίσμα, ἀλλὰ μία προσπάθεια νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μὲ μία «ἐκκλησία» ποὺ θὰ δέχεται ἐντολὲς ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Ἀντίχριστον!

Ὁμολογοῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία.  Αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι πάντα μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ οὐδέποτε μπορεῖ νὰ εἶναι αἰρετική.

Τὸ 1922 βοήθησαν οἱ Σοβιετικοὶ νὰ ἐμφανιστεῖ στὴν Ρωσία ἡ λεγόμενη «Ζώσα Ἐκκλησία».  Αὐτὴ ἡ «Ἐκκλησία», μὲ ἐπικεφαλὴ τὸν Μητροπολίτη Σέργιο (Στραγκορόδσκι), προσεπάθησε νὰ φανεῖ ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἐκμεταλλεύτηκε τὴν φυλάκιση τοῦ νομίμου Πατριάρχου Τύχωνος.  Τότε ἀπέρριψε ὁ κόσμος αὐτὴν τὴν «ἐκκλησία» καὶ ἀκολούθησε τὸν Πατριάρχη Τύχωνα ποὺ ἀπεφυλακίσθη καὶ ἔσβησε γρήγορα ἡ «Ζώσα Ἐκκλησία».  Ὁ Μητροπολίτης Σέργιος ἔδειξε μεταμέλεια καὶ μετὰ ἀπὸ δημόσια ὁμολογία Πίστεως ἔγινε δεκτὸς πάλι στὴν Ἐκκλησία ὡς μητροπολίτης ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Ἰεράρχου Πατριάρχου Τύχωνος.

Σύντομα οἱ Μπολσεβίκοι κατάλαβαν ὅτι δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ σβήσουν τὴν Ἐκκλησία τόσο εὔκολα.  Ὁπότε σκέφτηκαν νὰ προσφέρουν ξανὰ στὸν κόσμο τῆς Ρωσίας μία «ἐκκλησία»

Διάλεξαν οἱ Μπολσεβίκοι τὸν Σύντροφο Τουτσκόβ νὰ καταστρέψει τὴν Ἐκκλησία.  Στὶς 13 Δεκεμβρίου 1926 συνέλαβαν τὸν Μητροπολίτη Σέργιο καὶ μέχρι ποὺ ἐλευθερώθηκε στὶς 30 Μαρτίου τοῦ 1927 εἶχε γίνει τὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἀντικατάσταση τῆς Ἐκκλησίας.  Στὶς 29 Ἰουλίου τοῦ 1927 ὑπέγραψε ὁ Μητροπολίτης Σέργιος τὴν γνωστὴ «Δήλωση τοῦ Μητροπολίτου Σεργίου».  Δήλωσε ὁ Μητροπολίτης Σέργιος, δῆθεν γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, τὴν πλἠρη ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὰ σχέδια τοῦ ἀθέου Μπολσεβικισμοῦ.  Αὐτὴ ἡ «ἐκκλησία» ἔκανε ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ διαβάζουμε στὸ Εὐαγγέλιο ποὺ ζήτησε ὁ Σατανᾶς στὸ Σαραντάριο Ὄρος.  Ὑποτάχθηκε καὶ προσεκύνησε τὸν Σατανᾶ γιὰ νὰ λάβει κάποια κοσμικὴ προστασία.  Θὰ ἀφήσουν οἱ Μπολσεβίκοι ὀρισμένες ἐκκλησίες νὰ λειτουργοῦν, ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι πλέον ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἐκκλησίες ποὺ θὰ εἶναι ὑπόδουλες στοὺς ἄθεους μὲ κληρικοὺς καὶ ἐπισκόπους πράκτορες τοῦ KGB.  Ὑπάρχει σωτηρία σὲ μία τέτοια «ἐκκλησία»;  Εἶναι ἡ κιβωτὸς τῆς Σωτηρίας;

Ἴδρυσε ὁ Μητροπολίτης Σέργιος «ἐκκλησία» μὲ θεμέλιο τὸ ἄθεο καθεστώς.  Ἔπεσαν στὸ ἀνάθεμα τοῦ νομίμου καὶ ἁγίου Πατριάρχου Τύχωνος.  Ἔφυγε ὁ Σέργιος καὶ οἱ μεθ᾽αὐτοῦ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ ἐνώθησαν μὲ τὸ κατασκεύασμα τῶν Μπολσεβίκων.

Τὸ 1927 (τὸ ἐπιβεβαιώνει τοῦτο καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Σαν Φρανσίσκο (Μαξιμόβιτς)) ὁ «Πατριάρχης» Κωνσταντινουπόλεως καὶ μεταρυθμιστὴς τοῦ ἐορτολογίου Γρηγόριος ὁ Ζ´ ὑποστήριξε τὴν «ἐκκλησία» τῶν Μπολσεβίκων καὶ τοποθετήθηκε κατὰ τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Ρωσίας Τύχωνος.  Θὰ μείνει ἡ ψευδοεκκλησία τῶν Μπολσεβίκων σὲ πλήρη κοινωνία μετὰ τοῦ οἱκομενιστικοῦ νεοημερολογιτικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Τὸ ὅτι παρέμεινε ἡ Ρωσία (γιὰ κάποιους λόγους) μὲ τὸ Παλαιὸν Ἠμερολόγιον δὲν λέγει τίποτα γιὰ μᾶς καθώς δὲν εἶμαστε δεκατριημερίτες. Καὶ ἔτσι ἐγεννήθη τὸ σημερινὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ποὺ διατήρησε κοινωνία μὲ τὰ ἄλλα πατριαρχεῖα, ἀλλὰ ἦταν ἀπλῶς κρατικὸ ὄργανο τῶν Μπολσεβίκων.

Ὁ Πατριάρχης Τύχων ἀναθεμάτισε τὴν ψεύτικη ἐκκλησία τῶν Μπολσεβίκων.  Οἰ γνήσιοι Χριστιανοὶ τῆς Ρωσίας ἀκολούθησαν τὸν Πατριάρχη Τύχωνα μέχρι τὸ μαρτυρικὸ του τέλος καὶ μετὰ τὸν Μητροπολίτη Πέτρο Κρουτίτσκ, καὶ μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ Μητροπολίτου Πέτρου στὴν φυλακὴ, τὸν Μητροπολίτη Κύριλλο Καζάν, καὶ μετὰ ἀπὸ  τὸν θάνατο τοῦ Μητροπολίτου Κυρίλλου Καζάν ἀνέλαβε τὴν Ἐκκλησία ὁ γνήσιος ἰεράρχης Μητροπολίτης Ἰωσὴφ Πετρουπόλεως.  Ἡ Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς οὐδέποτε ἀνεγνώρισε τὴν «ἐκκλησία» τοῦ Σεργίου καὶ τῶν Μπολσεβίκων.  Μὲ ρωτήσατε γιὰ τὴν στάση τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου Νέας  Ὑόρκης.  Καὶ ἐκεῖνος οὐδέποτε ἀνεγνώρισε τὴν ψεύτικη ἐκκλησία ποὺ ὁνόμασαν «Πατριαρχεῖο Μόσχας» ἀλλὰ τὴν ἀναθεμάτισε.

Οἰ πράκτορες τοῦ NKVD ( Народный комиссариат внутренних дел -Οἰ προπάτορες τοῦ KGB) γύρισαν ἀπὸ ἐπίσκοπο σὲ ἱερέα μὲ τὴν Δήλωση τοῦ Σεργίου.  Συνήθως, ὅσοι δὲν ὑπέγραψαν τὴν Δήλωση τοῦ Σεργίου βρήκαν φρικτὸ θάνατο. Αὐτὴ ἡ ἐκκλησία ἐντὸς Ρωσίας ὁνομάστηκε Ἐκκλησία τῶν κατακομβῶν διότι ἡ γνήσια τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἔπρεπε πλέον νὰ κρύβεται.

 Ἧξερε ὁ Λουκᾶς Κριμαίας διὰ τὴν ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τῶν κατακομβῶν;

Μάλιστα τὴν ἦξερε ἀλλὰ διαλέξε τὴν πιὸ εὔκολη ὁδο ποὺ εἶναι ὅμως καὶ ὁ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Χριστὸν μας!  Ὄχι μόνον τὴν ἤξερε, ἀλλὰ πολέμησε τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς γνησίους Ὀρθοδόξους.

Ἀναφέρουμε ὄχι ἀπὸ  κάποιο βιβλίο ποὺ εἶναι ἐναντίον τοῦ Λουκᾶ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη βιογραφία ποὺ ἔγραψαν στὴν Ρωσία οἱ λάτρεις τοῦ Λουκᾶ.

Τίτλος βιβλίου:  «Ὁ Ἅγιος-Χειρούργος: Ὁ Βίος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Λουκᾶ (Βόγινο-Γιασενετσκόγο)      Συγγραφεύς: Μαρουσχακ, Βασίλειος, Ἀρχιδιάκονος     ISBN: 5-89101-162-Х     Year : 2006     Ἐκδόθη μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Πάσης Ρωσίας Ἀλεξίου Β´, σελὶς 225

Τὸ γέγονος ποὺ ἀναφέρεται ἔγινε τὸ 1948.

Τότε ὁ Λουκᾶς μοῦ εἶπε πὼς σὲ κάποιο καταυλισμὸ τῆς περιοχῆς Μπακτσυσαράϊ ζεῖ ἕνας μοναχὸς ὁνόματι Ἰππόλυτος (Βεργιούτιν), ἕνας πρώην Ἰωσηφίτης (δεῖτε προηγουμένως περὶ τοῦ νομίμου Μητροπολίτου Ἰωσὴφ Πετρουπόλεως) (9) ποὺ οὔτε τὸν ἴδιο ὡς Ἀρχιεπίσκοπο οὔτε τὸν Πατριάρχη ἀναγνωρίζει καὶ περιφέρεται τὰ χωρία ἐπιτελοῦντες διάφορες θρησκευτικὲς τελετὲς καὶ μοῦ ζήτησε νὰ λάβω τὰ μέτρα μου νὰ ἐμποδίζω αὐτὲς τὶς τελετές.

Σὲ τρεῖς ἥ τέσσαρες ἠμέρες κάλεσα τὸν μοναχὸν Ἰππόλυτον (Βεργιούτιν).  Ἧταν ἠλικιωμένος ἄνθρωπος 80 ἐτῶν ποὺ ζοῦσε μὲ μία οἰκογένεια ἀγροτῶν στὴν περιοχὴ Μπακτσυσαράϊ.  Στὴν Γερμανικὴ κατοχὴ (ποὺ ἧσαν ἐλεύθεροι οἰ κατακομβίτες-σχόλιο δικὸ μου) ἦτο ἱερεὺς στὸ χωριὸ Μπαζάρτσικ τὸ ὁποίο σἠμερα εἶναι χωριὸ ποὺ ἀνήκει στὴν ταχυδρομικὴ περιοχὴ Μπακτσυσαράϊ.

Ὁ Βεργιούτιν ἀρνήθηκε ὅτι ἔκανε τελετές.  Ὡστόσο τὸν ἐπέπληξα λέγοντας ὅτι δὲν μπορεῖ χωρὶς τὰ ἀπαραίτητα δικαιολογητικὰ ἐγγραφῆς νὰ ἐπιτελέσει τελετὴ ἥ ἱεροτελεστία.  Κατόπιν τοῦτο, δὲν ὑπῆρχαν καταγγελίες ὅτι ἐπιτέλεσε τελετές.

(9) Ἱωσηφίτες – Ἀκόλουθοι τοῦ Ἁγίου  Ἱερομάρτυρος Ἰωσὴφ Μητροπολίτου Πετρουπόλεως ποὺ πυροβολήθηκε τὸ 1937 μὴ δεχόμενος τὴν «ἐκκλησία» τοῦ Σεργίου Στραγκοροδσκι.

Ἐδὼ ξεκάθαρα βλέπουμε ὅτι ὁ Λουκᾶς Κριμαίας ἦτο κατὰ τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ ὅτι κατήγγελλε Χριστιανοὺς τῶν κατακομβῶν χωρὶς νὰ ὑπολογισει τὶ μποροῦσαν νὰ τους κάνουν οἱ Σοβιετικὲς ἀρχές.

Παραθέτω τὰ πρωτότυπα Ρωσικά.

Τὰ συμπεράσματα δικὰ σας….

Святитель-хирург: житие архиепископа Луки (Войно-Ясенецкого)

Марущак, Василий, протодиакон

 

1948

Затем Лука мне заявил, что в одном из населенных пунктов Бахчисарайского района проживает

иеромонах Ипполит (Верютин), бывший иосифлянин [9], не признающий ни его, как архиепископа, ни Патриарха, который ходит по деревням и совершает различного рода требы, просил меня принять меры, запрещающие ему совершать требы.

Дня через три-четыре иеромонах Ипполит Верютин мною был вызван. Старик лет 80, проживающий в семье одного колхозника в Бахчисарайском районе. В период немецкой оккупации был священником в селе Базарчик – теперь село Почтовое Бахчисарайского р-на.

Верютин отрицал совершение им каких-либо треб. Все же он мною был предупрежден: как не имеющий соответствующих регистрационных документов, не может совершать никаких треб и обрядов. После этого каких-либо сообщений о том, чтобы он совершал требы, не поступало.

 

[9]. Иосифляне — последователи митрополита Ленинградского Иосифа (Петровых), расстрелянного в 1937 году, стоявшего в оппозиции к Заместителю патриаршего Местоблюстителя Сергию (Страгородскому).